• hi•káw-hi•ká•wan

    1. :
      punong-kahoy (Sonneratia acida) na tuma-taas nang 20 m, may makapal at ma-lakatad na mga dahong biluhabâ, nag-iisa ang bulaklak, matigas ang bilugang bunga na maraming butó at mga ugat na nakalabas; kinakain ang bunga nitó at nagagamit din sa paggawâ ng sukà; ginagawâng suwe-las at tapón ng botelya ang ugat.