• lu•nga•yî

    1. :
      nakayuko o nakatu-ngó, karaniwan kapag namimighati o nalulungkot
  • lu•ngá•yi

    1. 1:
      paghihilig ng ulo sa unan, o sa ibang bahaging mas mababà, upang magpahinga
    2. 2:
      paghuhugas ng ulo sa pamamagitan ng paglulubog nitó sa tubig, at ang mukha ay nása itaas
    3. 3:
      paglungayngay nang ang mukha ay nása itaas