pa•ki-
- :
- pambuo ng pandiwa, nagsasaad ng anumang ipinakikiu-sap gawin, hal pakitanggap, pakiga-wâ.
pa•kí
- :
pa•ki•a•lám
- :
- karapa-tang makialam
- :
pa•ki•a•la•mán
- :
- mangasiwa o pangasiwaan ang isang hindi kanais-nais na kalagayan.
- :
pa•ki•a•la•mé•ra
- :
- babaeng mahilig makialam, pa•ki•a•la•mé•ro kung laláki
- :
pa•ki•á•na
- :
- tanóng
- :
pa•kí•bat
- :
pa•kíd
- 1:
- 2:
- piraso ng kawayang binigkis.
pa•ki•ki-
- :
- pambuo ng pangngalan at tumutukoy sa ugali o paulit-ulit na paggawâ sa isang bagay, hal paki-kikáin, pakikisákay.
- :
pa•ki•ki•a•píd
- 1:
- pagsasáma ng dalawang hindi ka-sal
- 2:
- pagiging kaapid
- 1:
pa•ki•ki•bá•ka
- :
- paglahok sa labanán
- :
pa•ki•ki•há•mok
- :
- paglahok sa isang paghahamok.
- :
pa•ki•ki•pag•ka•máy
- :
- pagdadaop ng mga kanang palad ng dalawang tao bílang tanda ng pagbatì o pagkakaibigan
- :
pa•ki•ki•pag•ka•pu•wá-tá•o
- :
- ang inaa-sahang ugali, paraan ng pagkilos, o pagsasalita ng isang tao sa loob ng kaniyang lipunan.
- :
pa•ki•ki•pag•sá•pa•la•rán
- :
- isang ka-kaiba at nakasisiyá, karaniwang mapanganib, na karanasan o gawain
- :
pa•ki•ki•rá•may
- :
- pagpapahayag ng pagdamay o pakikiisa sa sinumang inabot ng masamâng kapalaran
- :
pa•ki•ki•sá•ma
- 1:
- akto at pagsisikap maging katanggap-tanggap sa mga kasáma sa isang pangkat
- 2:
- písan1 o pagpisan.
- 1:
pa•ki•ki•sang•kót
- :
pa•ki•ki•tú•ngo
- :
- paraan ng pakikisáma sa kapuwa
- :
pa•ki•lá•la
- :
- sabihin ang sariling pangalan upang makilála ng iba.
- :