• hetaera (hi•tír•a)

    1. :
      sa si-naunang Griyego, kerida o kalaguyo.
  • hetaeranism (hi•tir•íz•em)

    1. 1:
      sistema ng pakikiapid
    2. 2:
      sáma-sámang pag-aasawa sa isang tribu.
  • he•té•ro•dóks

    1. 1:
      taliwas sa orthodox
    2. 2:
      laban o naiiba sa tradisyonal o establisadong pani-wala at pamantayan.
  • heterodyne (het•ér•o•dáyn)

    1. :
      sa radyo, ukol sa higit na mababàng dalásan na resulta ng dalawang ha-los magkasintaas na dalásan.
  • heterogamy (het•e•róg•a•mí)

    1. :
      reproduksiyong seksuwal ng dalawang gamete na may magkai-bang laki, uri, at katangian.
  • heteromorphism (het•er•ó•mor•fí• sim)

    1. :
      pag-iral sa iba’t ibang anyo; katangiang mag-iba.
  • heteronomy (het•e•rón•o•mí)

    1. :
      pagpapailalim sa panlabas na awtoridad; kawalan ng kalayaang moral at pagpapasiya sa sarili.
  • he•té•ro•sék•su•wál

    1. :
      may katangiang maglung-gati sa kabilâng sex; laláki sa babae o ang kabaligtaran
  • heterosexism (het•e•ró•sex•í•zem)

    1. :
      diskriminasyon sa bakla.
  • hé•to

    1. :
      naritó
  • Hé•to!

    1. :
      itinuturò ang bagay na malapit sa nagsasalita
  • heuristic (hyu•rís•tik)

    1. 1:
      tumutulong sa pag-alam, paglutas, o pagtuklas
    2. 2:
      sa edukasyon, natututo ang mag-aaral sa pamamagitan ng sariling pagtuklas
    3. 3:
      tinu-tuklas ang solusyon sa pamamagitan ng trial and error
  • heuristics (hyu•rís•tik)

    1. :
      agham ng paraang heuristic
  • hexa- (hék•sa)

    1. :
      pambuo ng pangngalan at nangangahulugang anim, hal hexagon, hexagram.
  • hexachord (hék•sa•kórd)

    1. :
      diyatonikong serye ng anim na nota na may semitone sa pagitan ng ikatlo at ikaapat, ginagamit sa tatlong iba-ibang pitch sa musikang midyibal.
  • hexadecimal (hék•sa•dé•sim•ál)

    1. :
      ukol sa sistema ng notas-yong numeriko na labíng-anim sa halip na sampu ang base.
  • hexagon (hék•sa•gón)

    1. :
      pigurang may anim na anggulo at anim na gilid
  • hexagonal (hek•sá•gon•ál)

    1. :
      may anyong hexagon
  • hexagram (hék•sa•grám)

    1. 1:
      pigura na hugis bituing may anim na púnto, binubuo ng dalawang tatsulok na magkapantay ang gilid, nakaayos nang iisa ang gitna, na bawat gilid ng tatsulok ay kaparallel sa gilid ng isa sa magkasalungat na gilid sa gitna
    2. 2:
      pigurang may anim na linya.