- lá•beypng | Mit | [ Igo ]:ibong nagbibigay ng pangitain o babalâ
- lab•ha•sâpng | [ ST ]1:aksayá2 o pag-aksaya2:mababàng pagtingin sa sarili o sa isang bagay.
- la•bípnl | [ ST ]:katagang ugat ng pamilang na labing-
- la•bípng1:[Bik Hil Kap Pan Seb Tag] tirá2,32:3:bakás o palatandaan ng nakaraan4:[ST] dagdag o pagdadagdag5:[Pan] katanyagan.
- la•bìpng1:panlabas na bahagi ng bibig2:tabí o gilid ng isang bagay.
- la•bìpnd:ilabas ang pang-ibabâng labì bílang pagpapahayag ng pagwawalang-bahala, pangungutya, at katulad.
- labia (la•bí•ya)png | Ana | [ Lat ]:anyong pangmaramihan ng labium, “labì”, ang panloob at panlabas na mga tiklop sa magkabilâng gilid ng puke.
- labia majora (la•bí•ya mad•yó•ra)png | Ana | [ Lat ]:ang panlabas at mas malaking mga tiklop sa magkabilâng gilid ng puke.
- labia minora (la•bí•ya mi•nó•ra)png | Ana | [ Lat ]:ang panlabas at mas maliit na mga tiklop sa magkabilâng gilid ng puke
- la•bi•ánpng | [ ST labì+an ]1:malalakíng labì2:uri ng isdang-tabáng, ganito ang tawag dahil sa malalakí nitóng labì.
- lá•bidpng:sa sinaunang lipunang Bisaya, guhit na tatô, halos 3 sm ang lapad, kasáma ang tuwid at zig-zag na linyang makikíta sa binti at hita hanggang baywang
- la•bíd-la•bídpng | Zoo | [ ST ]:uri ng uod na lumalaki sa kahoy at maaaring kainin.
- lá•bigpng | [ ST ]1:mababàng tinig na mahinà ang tunog2:uri ng yerba na tumutubò sa palayan.
- la•bi•hang-i•sápnr | [ ST ]:súkat na may labing-isang salop.
- la•bí•labpng | [ ST ]:pagkalat ng apoy at pagtupok sa madaanan nitó.